De Tuin

Onze beschutte tuin vormt het decor voor de kunstwerken. Zij vormt de basis van de beeldentuin op een zelfde manier als een dichter een gedicht schrijft: als bezoeker stel je jezelf open en probeer je het tempo en de kleurklank te vinden waarin de tuin haar verhaal doet. Als een dichter herschik je haar stroom van woorden en luister je opnieuw. En je blijft luisteren en schuiven, net zo lang tot je denkt dat het gedicht af is. Om even later opnieuw te luisteren en opeens iets anders te horen.

Als de bezoeker de tuin betreedt via de receptie dan is er nog geen gewaarwording van de omvang van het perceel. De route leidt langs de schurveling aan de westkant naar het achterste gedeelte van de tuin, langs een bos naar een vijver en naar een uitkijkpunt over de Westduinen. Men vervolgt de route door het bos om vervolgens bij een open ruimte aan te komen waarvan het horeca gedeelte de begrenzing vormt. Door de schurvelingen, de natuurlijke begroeiing, door robuuste schuttingen en muren zijn er vele intieme plekken ontstaan waar de diverse kunstwerken individueel of gegroepeerd per kunstenaar tot hun recht komen. Er zijn voor de bezoeker plekken gecreëerd waar men kan gaan zitten om te genieten van het kunstwerk, van de stilte en van de natuur. De tuin is aanwezig maar neemt niet over. Door de gelaagdheid van de tuin krijgt ieder beeld de plek en aandacht die het verdient. De bezoeker ziet niet meer dan 3 a 4 kunstwerken te gelijkertijd. Men moet omdraaien, doorlopen of de hoek omslaan om vervolgens in een andere wereld binnen te stappen, die van een andere kunstenaar.

Op de achterste schurveling is een uitkijkpunt gemaakt, dat uitkijkt over de Westduinen met in de verte de vuurtoren. Het voor publiek afgesloten natuurgebied omvat een hobbelig open duinterrein dat op een ondergronds zendstation ligt en onderdeel is van het wereldwijde Echelon netwerk om communicatie te onderscheppen. Het terrein wordt 24 uur per dag bewaakt en heeft een surrealistische uitstraling door de grote hoeveelheid antennes en radiomasten die er staan. Het bovengrondse natuurgebied wordt beheerd door het Zuid Hollands Landschap. Er grazen koeien en het is de habitat voor zeldzame soorten zoals de schroeforchis en de Noordse woelmuis. In de Westduinen zijn in samenwerking met het Zuid Hollands Landschap een aantal kunstwerken geplaatst die vanaf de weg en het uitkijkpunt bezichtigd kunnen worden. De wandeling rondom de Westduinen is zeer de moeite waard.

Als de bezoeker de tuin betreedt via de receptie dan is er nog geen gewaarwording van de omvang van het perceel. De route leidt langs de schurveling aan de westkant naar het achterste gedeelte van de tuin, langs een bos naar een vijver en naar een uitkijkpunt over de Westduinen. Men vervolgt de route door het bos om vervolgens bij een open ruimte aan te komen waarvan het horeca gedeelte de begrenzing vormt. Door de schurvelingen, de natuurlijke begroeiing, door robuuste schuttingen en muren zijn er vele intieme plekken ontstaan waar de diverse kunstwerken individueel of gegroepeerd per kunstenaar tot hun recht komen. Er zijn voor de bezoeker plekken gecreëerd waar men kan gaan zitten om te genieten van het kunstwerk, van de stilte en van de natuur. De tuin is aanwezig maar neemt niet over. Door de gelaagdheid van de tuin krijgt ieder beeld de plek en aandacht die het verdient. De bezoeker ziet niet meer dan 3 a 4 kunstwerken te gelijkertijd. Men moet omdraaien, doorlopen of de hoek omslaan om vervolgens in een andere wereld binnen te stappen, die van een andere kunstenaar.